januari 22, 2018

Leuke comeback in de cyclocross!

Het knallende vuurwerk maakte mij op 1 januari 00:01 uur wakker! Een nieuwe jaar, een nieuw team, nieuwe uitdagingen in het vooruitzicht.

Voor mij begon het wedstrijdseizoen 2018 al om 13:45 uur deze dag. Ik maakte mijn comeback in de cyclocross te Baal.

Nieuwe fietsen, nieuwe schoenen, nieuwe kleren, alles nieuw –> wat een motivatie! Iedereen was present; de buschauffeurs met hun touringcarbus, de mechaniekers met de truck en al het materiaal, de ploegleider mijn zijn ploegauto, de manager en nog een aantal genodigden. Naast hen ook 2 nieuwe ploeggenoten aan het vertrek: Axelle en Manon 🙂

Een leuke, maar erg zware wedstrijd gereden waarbij ik uiteindelijk 14e werd. Niet slecht zo voor de eerste keer weer na een jaar eruit gelegen te hebben (in cross). Plezier stond voorop en dat was er volop, ook na mijn harde crash in een afdaling.

In het weekend (7 januari) reed ik Leuven nam ik de kopstart en werd uiteindelijk 2e!  We waren allemaal door het dolle heen! Okay, alle wereldtoppers stonden niet aan de start, maar toch een aantal rensters die wekelijks meestrijden voor het podium deden mee. Loes Sels won na een mooie solo, ik werd 2e, Ceylin del Carmen Alvarado 3e. Chique om hier, in mijn 2e koers, al tussen deze toppers te staan.

Na het podium moest ik naar de dopingcontrole. Ja hallloooo! Na een cross, met 5 graden,,, kan ik niet plassen hoor!! Een dik uur na de finish kon ik dan eindelijk genoeg ml’s   plassen en kon ik eindelijk een douche nemen en warme kledij aantrekken. Sorry guys,, ‘kon niet plassen’. Toch stonden ze er nog om mij te kunnen laten opfrissen -> Thanks a lot!

 

Van Leuven naar het NK in Surhuisterveen op 13 januari.

Dat was een lastige cross, vooral mentaal. Ik sloop  dichterbij nummer 2 en 3 in koers na een belabberde start.

Ik raakte bijna het achterwiel van de nummer 3 aan, maar toen viel ik in een bocht en dan ook nog die ketting eraf… Weg podium kansen, weg moraal. Mijn moraal ergens in de dikke slijk van Surhuisterveen verloren helaas. Toch een mooie 5 plek. ‘Niet  zo ontevreden zijn Thalita. Het is je 3e cross, je had gewoon pech’, zeiden de bondscoach, de ploegleider Davy, de manager Christel en mijn familie. Ze hebben gelijk, ondanks dat ik gewoon mee streed al voor het podium 🙂

Ja joh, van Surhuisterveen in Friesland, naar het stormachtige Otegem op maandag 15 januari. Regen, windkracht 6 en lage temperaturen. Niet mijn dagje. In de verkenning ging het goed, maar in de start van de wedstrijd liep het een beetje mis. Ik schoot los uit mijn pedaal en verloor hierdoor veel plekken. Uiteindelijk veel alleen gereden, wat ik fijn vond. Zo kon ik mijn eigen lijnen rijden. Een 7e plek was op de finish op dat moment het hoogst haalbaar. Ik kwam nochtands steeds dichter bij de rest, maar de koers was klaar.

De smaak te pakken en in het weekend van 20 en 21 januari 2 crossen gereden. Zaterdag waren we te vinden in Zonnebeke (zegmaar: Regenbeke). Hier wist ik vorig jaar te winnen. Tijdens de verkenning ging het al goed, wel heel erg vuil (mp4). Om 13:45 uur luidde het fluitsignaal. Een kopstart, die ik vervolgens solo, ronde voor ronde uitbouwde tot 1 minuut aan de finish voor Loes Sels en op 1’44 Ellen van Loy. Yessss! 1e overwinning is er! Een mooie en zware omloop die mij erg goed lag dus.

Op zondag stond er voor mij een kleine, categorie 2, UCI cross op het programma. In Leudelange (Luxemburg) lag er een zware omloop op ons te wachten. Veel klei, veel grasvelden die helemaal omgeploegd waren door renners, veel modder en veel hoogtemeters. Tijdens de verkenning reed ik zo traag dat ik bijna omviel soms :p Zo zwaar was het.

Ik nam de kopstart en had meteen een gaatje van een 5-tal meter. Okay, vandaag de dag werd ook de Wereldbeker in Nommay verreden, waardoor het niveau een stuk lager lag dan afgelopen crossen, maar na gisteren in Zonnebeke moest ik ook vandaag weer fris zijn. Toch bouwde ik meteen de voorsprong uit, ronde voor ronde reed ik steeds wat verder weg van de concurrentie.

Iedere halve ronde stonden mijn mechaniekers Jan en Kurt klaar om mijn vuile fiets aan te pakken, een schone mee te geven en meteen alles proper te gaan maken voor de volgende halve ronde.

Ploegleider (op de weg), was mee als verzorger. Dit deed hij trouwens ook uitermate goed 😊

Tijdens de koers was hij ook nog ‘liveticker’ en zette op Facebook filmpjes online over de wedstrijdsituatie. Aan de finish stond hij klaar om mij droge kledij te overhandigen, een dikke muts en schone schoenen. Ik was schone sokken vergeten, maar Davy had zijn schoenen al uit om mij zijn sokken te overhandigen haha! Helaas waren ze 5 maten te groot waardoor ik toch maar besloot om met blote voeten in de schoenen te stappen. 😊 Na het podium gaan douchen, met kleding en al, en terug richting huis! Een mooi weekend met 2 overwinningen, maar vooral weer progressie gezien en gemerkt. Stap voor stap weer een beetje dichter naar de top toe.

 

Mijn dank aan allen die er tot op heden weer hebben gestaan voor me, door weer en wind!

Tot snel in Rucphen op zaterdag 27 januari!!